Ξένα κέντρα ελέγχουν την ιστορία μας, η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια υπο αυστηρή επιτήρηση!!!


Στην Αμφίπολη «σκάβουν»……και «τρίζουν» τα «θεμέλια» όλου του κόσμου.

 «γεννιέται» o ελληνισμός τού μέλλοντος.

«γεννιέται» η ελληνική Τάξη Πραγμάτων.

Από την πρώτη στιγμή τής ίδρυσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους το παγκόσμιο σύστημα ήταν σε διαρκή συναγερμό.

Οι ισχυροί του κόσμου, οι οποίοι επέτρεψαν την ίδρυση αυτήν, γνώριζαν εξ’ αρχής πόσο επισφαλές ήταν το εγχείρημά τους. Γνώριζαν εξ’ αρχής πόσο επικίνδυνο για τη λειτουργία τού παγκοσμίου —και όχι μόνον του χριστιανικού— συστήματος ήταν η ύπαρξη ενός ομοιογενούς ελληνικού συστήματος.

Γνώριζαν εξ’ αρχής ότι παίζουν με μια «βόμβα», η οποία δεν συγχωρεί λάθη και θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να «σκάσει» στα μούτρα τους. Γνώριζαν ότι υπήρχε κίνδυνος να ανοίξουν τον «ασκό του Αιόλου» και να τους καταστρέψει όλους η επιλογή τους. Απελευθέρωναν ένα «φίδι», το οποίο ήθελαν να το βάλουν στην ίδια «αυλή» με τα «κατοικίδιά» τους …Ένα «φίδι», του οποίου τα ένστικτα δεν θα το συμμόρφωναν ποτέ στις εντολές τους …Ένα «φίδι», που θα αρκούσε μια στιγμιαία ολιγωρία για να τους «δαγκώσει».

Έχοντας όμως μια σχεδόν άρρωστη αίσθηση υπεροχής και παντοδυναμίας υποτίμησαν τον κίνδυνο. Νομίζοντας ότι η δική τους δύναμη, σε συνδυασμό με την οικονομική εξάρτηση και την στρατιωτική αδυναμία —λόγω μεγέθους—, είναι αρκετά για «δέσουν» την Ελλάδα στο «άρμα» τους, τόλμησαν ένα εγχείρημα, το οποίο επί αιώνες ήταν «ταμπού» για το χριστιανικό σύστημα της Ρώμης …Τόλμησαν να δημιουργήσουν μια αμιγώς ελληνική κοινωνία, στην οποία δεν θα μπορούσαν να βάλουν κανένα «ταβάνι» στον τομέα της μόρφωσης και βέβαια των φιλοδοξιών. Δημιούργησαν ένα μικρό εθνικό κράτος, του οποίου τον έλεγχο μέσα σε μια «κοινωνία» εκατοντάδων κρατών θεωρούσαν εύκολη υπόθεση. Για λόγους, λοιπόν, οι οποίοι ήταν γνωστοί σ’ αυτούς —και άγνωστοι στους περισσότερους Έλληνες— η Ελλάδα τέθηκε άμεσα υπό στενή επιτήρηση.

Στην στενή αυτή «επιτήρηση» της Ελλάδας δεν συμμετείχα μόνον τα γνωστά κέντρα και παράκεντρα εξουσιών, τα οποία «εκφράζονται» μέσω των Πρεσβειών των γνωστών ιμπεριαλιστών, αλλά συμμετείχαν και φαινομενικά άσχετες επιστημονικές «αποστολές» …Οι ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα ήταν ανάμεσα σ’ αυτές. Αυτές οι «σχολές» ήταν πάντα μια πολύ «βρόμικη» υπόθεση. Από τα πρώτα χρόνια τής απελευθέρωσης οι «φιλέλληνες» περιηγητές έπαιζαν έναν πολύ ύποπτο ρόλο …Έναν ρόλο, ο οποίος τις συνέδεε απ’ ευθείας με τις πρεσβείες των χωρών στις οποίες ανήκαν. Μέσα στον χρόνο αποκαλύφθηκε ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων τα μέλη αυτών των «σχολών» ήταν ταυτόχρονα και μέλη μυστικών υπηρεσιών.

Πίσω δηλαδή από μια «βιτρίνα» φανατικών φιλελλήνων και αρχαιολατρών υπήρχε πολύ «σαβούρα» τού ιμπεριαλισμού …Επιλεγμένα μέλη τής κατασκοπευτικής «ελίτ», εφόσον οι περισσότεροι από αυτούς ήταν υψηλής μορφώσεως και όχι απλοί κουμπουροφόροι πράκτορες. Εκτός δηλαδή από αρχαιοκάπηλοι —άρπαγες για λογαριασμό των χωρών τους— που ήταν, το πιο σύνηθες ήταν κάποιοι από αυτούς να είναι και μυστικοί πράκτορες. Τι δουλειά είχαν αυτοί οι πράκτορες με την αρχαιολογία; Γιατί ο ιμπεριαλισμός να ενδιαφέρεται για την αρχαιολογία;

Ο ιμπεριαλισμός έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για την αρχαιολογία, ειδικά όταν το κράτος στο οποίο αναφερόμαστε είναι η Ελλάδα. Μια Ελλάδα, η οποία έκρυβε μια αρχαιολογική «πυριτιδαποθήκη» στα σπλάχνα της …Μια «πυριτιδαποθήκη», η οποία θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να τινάξει το παγκόσμιο σύστημα στον αέρα. Τον έλεγχο αυτής της «πυριτιδαποθήκης» ανέλαβαν αυτές οι «σχολές». Στα χρόνια τής απόλυτης προτεσταντικής ισχύος δεν είναι παράξενο που οι περισσότερες από αυτές της «σχολές» ανήκουν σε προτεσταντικά κράτη …Ακόμα και σε κράτη, των οποίων τα μεγέθη δεν δικαιολογούν τέτοιου είδους πρακτικές και είναι φανερό ότι εμφανίζονται απλά και μόνον για να γίνονται κάποιοι «πολλοί».

Αν ψάξει κάποιος να δει ποια κράτη διατηρούν τέτοιου είδους «σχολές» στην Ελλάδα, θα εντοπίσει τους γνωστούς «υπόπτους» …Αυτούς, οι οποίοι μέχρι πριν από λίγες ημέρες μάς «μάλωναν» σαν τεμπέληδες και άχρηστους …Οι «Μεγάλες» Δυνάμεις, με επικεφαλής και πρωταγωνιστές τούς προτεστάντες. Σχεδόν έναν αιώνα, δηλαδή, πριν δει η Ελλάδα τους «εταίρους» τής Ενωμένης

Ευρώπης να την «βρίζουν» σαν απειλή του «ευρώ», τους είδε να έρχονται στην Αθήνα σαν «αρχαιολάτρες», για να προστατεύσουν τη χριστιανική Ευρώπη από την απειλή της …Πάντα η ίδια προτεσταντική «αυλή»…

Η Βρετανία και οι ΗΠΑ, μαζί με τους «δορυφόρους» τους Αυστραλία και Καναδά …Οι δημιουργοί του ναζισμού, Γερμανία και Αυστρία …Σύσσωμη η προτεσταντική Σκανδιναβία, η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία και η Φιλανδία …Οι «Κάτω Χώρες», Ολλανδία και Βέλγιο …Κοντά σ’ αυτούς —αναγκαστικά— και η Γαλλία με την Ιταλία, τους οποίους οι προτεστάντες χρησιμοποιούσαν πάντα και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν για «ξεκάρφωμα», προκειμένου να μην φαίνονται μόνοι τους. Οι ίδιοι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι ακόμα και σήμερα μάς συκοφαντούν σε ολόκληρο τον Πλανήτη σαν άχρηστους, είναι αυτοί, οι οποίοι από «θαυμασμό» διατηρούν αρχαιολογικές «σχολές» στην Ελλάδα. Οι ίδιοι, δηλαδή, οι οποίοι μας διαβάλουν, είναι οι ίδιοι που ξοδεύουν χρήματα των πολιτών τους, για να αναδείξουν τη «δόξα» της Ελλάδας. Παράξενο δεν είναι;

Όταν αυτές οι «σχολές» δεν λεηλατούσαν τις ελληνικές αρχαιότητες, απλά έπαιζαν παιχνίδια ιμπεριαλισμού. Με εντολές «έξωθεν» αποφάσιζαν πότε θα πάρει ο ελληνικός λαός κάποια «ένεση» εθνικής υπερηφάνειας από κάποια καινούργια αρχαιολογική ανακάλυψη. Αυτοί αποφάσιζαν μέχρι πού θα γίνονταν «ανασκαφές» και άρα μέχρι πού

θα «έφτανε» κάθε φορά ο ελληνισμός. Κάποιοι χώροι εκ των δεδομένων αποκλείονταν από τις αρχαιολογικές έρευνες, γιατί απλούστατα δεν συνέφεραν στα ξένα «αφεντικά». Η Μακεδονία, για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια «μπήκε» στον χάρτη τής «Ελλάδας» και όχι όταν απελευθερώθηκε. Η Θράκη, προφανώς, δεν έχει ακόμα «απελευθερωθεί» από τους Οθωμανούς. Η αρχαιολογία, δηλαδή, στην «Μπανανία» της Ελλάδας ήταν πάντα ένας χώρος, ο οποίος ελεγχόταν στενά από τους ξένους.

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν απαγορευμένα μέρη, όπου ένα κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, όπως

η Ελλάδα, δεν μπορεί να κάνει έρευνες κατά το δοκούν. Δεν μιλάμε για ολόκληρα γεωγραφικά διαμερίσματα, τα οποία είναι αποκλεισμένα από ανασκαφικούς σχεδιασμούς. Ακόμα και στην Ακρόπολη, στο κέντρο τής ελληνικής πρωτεύουσας, υπάρχουν «απαγορεύσεις». Αρκεί μια απλή περιήγηση και αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό. Υπάρχουν μυστηριώδη «ανοίγματα», τα οποία έχουν «ταπωθεί» με τσιμεντένιους ογκόλιθους και τα οποία απαγορεύεται στον οποιονδήποτε να τα αγγίξει, χωρίς να ενημερώσει κάποιους «προστάτες» …Ακόμα κι αν αυτός είναι η ίδια η ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία.

Αν ο οποιοσδήποτε περιηγητής ρωτήσει κάποιον υπεύθυνο να του πει τί βρίσκεται πίσω από αυτούς τους ογκόλιθους, δεν θα πάρει απάντηση, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει τέτοια απάντηση …Δεν έχει η ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία τέτοια απάντηση. Στην πραγματικότητα κανένας δεν είναι σε θέση σήμερα να πει υπεύθυνα —και με αξιόπιστα στοιχεία— αν υπάρχει κάτι «κάτω» από την Ακρόπολη ή όχι …Αν υπάρχει κάτι, τη στιγμή που από την αρχαιότητα υπήρχαν μαρτυρίες για μυστικά περάσματα ή χώρους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά οι ιερείς …Αν διερευνήθηκαν έστω αυτές οι ιστορικές καταγραφές για την ορθότητά τους. Εμείς, δηλαδή, δεν λέμε ότι υπάρχει κάτι «κάτω» από την Ακρόπολη …Εμείς λέμε ότι δεν υπάρχει κανένας να μας πει υπευθύνως ότι δεν υπάρχει.

Αυτές τις απαντήσεις αναζήτησαν κάποτε και οι Ναζί, όταν κατέκτησαν την Ελλάδα. Έχοντας, ως κατακτητές, απόλυτη εξουσία στην Ελλάδα, προσπάθησαν να κάνουν αυτό, το οποίο μέχρι τότε οι ίδιοι απαγόρευαν —εξ’ αποστάσεως— να κάνει το ελληνικό κράτος …Προσπάθησαν να «ψηλαφίσουν» τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, για να πάρουν τις απαντήσεις που ήθελαν. Οι ίδιοι, δηλαδή, οι οποίοι διατηρούσαν αρχαιολογική «σχολή» στην προπολεμική Ελλάδα, δεν ενθάρρυναν ποτέ τις έρευνες στην Ακρόπολη και μόλις την κατέκτησαν, ανέβηκαν στον Ιερό Βράχο για τα «περαιτέρω». Σαν επιστημονικοί «σύμβουλοι» της ελληνικής Κυβέρνησης, δηλαδή, είχαν άλλη άποψη από εκείνη που είχαν οι ίδιοι σαν «αφεντικά» της Ελλάδας.

Αυτή η ιμπεριαλιστική συμπεριφορά, η οποία κάποτε ήταν απροκάλυπτη, σήμερα έχει αλλάξει τουλάχιστον στο επίπεδο της «βιτρίνας». Οι προτεστάντες ιμπεριαλιστές, προκειμένου να μην προκαλούν, έχουν αλλάξει συμπεριφορά, αλλά όχι στόχους …Στόχους, οι οποίοι έχουν να κάνουν με τον απόλυτο έλεγχο των ανασκαφών στον ελλαδικό χώρο. Αυτό σήμερα το καταφέρνουν μέσω των πολιτικών κομμάτων. Εκμεταλλεύονται τον κομματισμό, ο οποίος —με τις «ευλογίες» των τοπικών πρεσβειών— έχει επιβληθεί σε ολόκληρη την κρατική λειτουργία και με τον τρόπο αυτόν ελέγχουν ολόκληρη την κοινωνία. Εκμεταλλεύονται τον «καρκίνο» τής νεότερης Ελλάδας και μέσω αυτού μπορούν πλέον και επεμβαίνουν, χωρίς να φαίνονται και να προκαλούν. Επεμβαίνουν ακόμα και σε τομείς άσχετους με την εξουσία, όπως είναι η επιστήμη της αρχαιολογίας.

Πώς όμως μπορεί να επιτευχθεί ένας τέτοιος στόχος; — θα αναρωτηθεί κάποιος, ο οποίος δεν γνωρίζει πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί και τα κυκλώματα …Μα, μέσω της δήθεν επιστήμης και των δήθεν θεματοφυλάκων της. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τα κόμματα και όποιος ελέγχει τα κόμματα, ελέγχει τα πάντα στην Ελλάδα. Τα κόμματα μεταξύ άλλων ελέγχουν και τους «επιστήμονες», οι οποίοι θα τοποθετηθούν «αξιοκρατικά» στα Πανεπιστήμια. Εκεί επεμβαίνουν οι ιμπεριαλιστές. Αυτοί στην πραγματικότητα «φιλτράρουν» τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία στη συνέχεια τα κόμματα θα «σπρώξουν». Στις πρεσβείες δηλαδή αποφασίζονται τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία θα «σπρωχθούν» από όλα τα κόμματα ολόκληρου του πολιτικού φάσματος.

Όποιον χώρο θεωρούν ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντά τους, τον ελέγχουν απόλυτα. Ανάμεσα στους χώρους αυτούς είναι και η αρχαιολογία …Το ίδιο ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντά τους όσο για παράδειγμα είναι και η ελληνική Δικαιοσύνη. Όπως οι ξένοι έχουν τον πρώτο λόγο στις τοποθετήσεις των ανώτατων δικαστικών τής χώρας, έτσι έχουν και κάποιον αντίστοιχο ρόλο στη στελέχωση των πανεπιστημιακών αρχαιολογικών εδρών. Από τη στιγμή που η αρχαιολογία είναι από τα ζωτικής σημασίας ενδιαφέροντα γι’ αυτούς, ευνόητο είναι ότι θα ελέγχουν ολόκληρο τον επιστημονικό της χώρο. Από τα ίδια γραφεία, δηλαδή, πέρασαν για «έγκριση» ονόματα όπως για παράδειγμα ο δικαστής Ζαγοριανός ή η αρχαιολόγος Παλαγγιά. Κάποιοι ξένοι τούς γνώριζαν πολύ πριν τους μάθουμε εμείς από τα «έργα» τους.

Αυτό είναι λογικό, εφόσον μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το μέγεθος των συμφερόντων, τα οποία απειλούνται από τηναρχαιολογία και βέβαια το ανασκαφικό της έργο.

Όπως δεν θα άφηναν ποτέ ελεύθερη και ανεξάρτητη την ελληνική Δικαιοσύνη να «σκάψει» στο θέμα της επικίνδυνης Siemens, έτσι δεν θα άφηναν ποτέ ελεύθερη και ανεξάρτητη την ελληνική αρχαιολογία να σκάψει σε αρχαιολογικούς χώρους τής επικίνδυνης Μακεδονίας. Είναι δηλαδή κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι κάποιοι καταλαμβάνουν τις πανεπιστημιακές τους έδρες με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι άλλοι καταλαμβάνουν τις δικαστικές τους έδρες.  Τις καταλαμβάνουν με καθαρά κομματικά κριτήρια, τα οποία όμως επηρεάζονται απόλυτα από τις συστατικές «επιστολές» των προϊσταμένων ξένων αρχαιολογικών «σχολών».

Η απόδειξη —ή έστω, για τους καχύποπτους, οι «αποχρώσες ενδείξεις»— αυτής της παράνομης δοσοληψίας μπορεί να γίνει εμμέσως. Μια ύποπτη και παράνομη δοσοληψία μπορεί να αποκαλυφθεί από τις ανθελληνικές «αντιπαροχές» που εισπράττουν οι ξένοι από συγκεκριμένους «Έλληνες». Είναι η σχεδόν πάντα αναμενόμενη αντίδραση κάποιων συγκεκριμένων «Ελλήνων», κάθε φορά που τα συμφέροντά των ξένων απειλούνται και χρειάζονται την ελληνική «κατανόηση». Μια «κατανόηση», η οποία ποτέ δεν εξυπηρετεί ούτε την επιστήμη ούτε τα ελληνικά συμφέροντα.

Κάθε φορά, δηλαδή, που προκύπτει πρόβλημα με ένα αρχαιολογικής υφής θέμα, βλέπουμε να ξεπληρώνονται πολιτικά και ιδιωτικά «χρέη» με επιστημονικές «πληρωμές». Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που βολεύει τα αφεντικά …Τα αφεντικά, τα οποία διορίζουν μόνοι τους στα Πανεπιστήμια όποιους τους υπηρετούν. Δεν είναι τυχαίο, δηλαδή, που οι πανεπιστημιακοί «σχεδιαστές», οι οποίοι επιβάλουν ή απορρίπτουν ανασκαφικούς σχεδιασμούς της ελληνικής Πολιτείας, είναι μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας και «προσανατολισμού». Δεν είναι τυχαίο που τα «παράσιτα» —τα οποία αποπροσανατολίζουν ή παραπλανούν την κοινή γνώμη όταν «εκπέμπονται»— έχουν σαφή κομματικά αλλά και ιδεολογικοθρησκευτικά «χρώματα».

Παντού υπάρχουν «επιτηρητές» και «προπαγανδιστές», προκειμένου να ελέγχουν την εξέλιξη των πραγμάτων. Βλέπουμε, για παράδειγμα, τι συμβαίνει σήμερα στην Αμφίπολη. Η Μενδώνη βρίσκεται μέρα και νύχτα στις ανασκαφές. Θα πει κάποιος: δεν είναι σοβαρή υπόθεση για το Υπουργείο Πολιτισμού η ανασκαφή; …Πολύ σοβαρή υπόθεση είναι. Είναι όμως επίσης πολύ σοβαρή και η θέση τής Γραμματέως τού Υπουργείου. Μία θέση, η οποία βρίσκεται στην Αθήνα. Τι δουλειά έχει η Μενδώνη να βρίσκεται νυχθημερόν στην ανασκαφή; Δεν είναι δική της δουλειά η επίβλεψη της ανασκαφής …Πληρώνουμε άλλους, για να την κάνουν αυτήν. Η Μενδώνη είναι ανώτατο στέλεχος ενός Υπουργείου, το οποίο έχει ένα μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων και ενδιαφερόντων. Το ότι είναι σημαντική η ανασκαφή τής Αμφίπολης για την Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός θα στήσει αντίσκηνο απέναντι από την ανασκαφή.

Γιατί λοιπόν βρίσκεται εκεί διαρκώς η Μενδώνη; …Γιατί βρίσκεται εκεί η «εκλεκτή» τού Νεοταξίτη Σημίτη και όλων των Κυβερνήσεων στα χρόνια των Μνημονίων και της τοκογλυφικής «χολέρας»; Μήπως γιατί κάποιοι θέλουν να έχουν από πρώτο χέρι ενημέρωση για την πορεία της; Μήπως γιατί κάποιοι θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο στη διαχείριση των πληροφοριών, που αναγκαστικά θα πρέπει να διοχετευτούν προς τα ΜΜΕ; Προφανώς οι «προστάτες» τής Μενδώνη έκριναν ότι εκεί έπρεπε να βρίσκεται η «υπάλληλός» τους και εκεί την έστειλαν. Προφανώς οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι υποτακτικοί των ιμπεριαλιστών Σημίτηδες έκριναν ότι πρέπει να έχουν οι ίδιοι άμεση πληροφόρηση για τα συμβαίνοντα στην ανασκαφή.

Γι’ αυτόν τον λόγο η «εκλεκτή» τού γερμανόδουλου Σημίτη έχει «κατασκηνώσει» έξω από τον «τάφο» της Αμφίπολης …Για να προστατεύσει τον «κοσμοπολιτισμό» τού μνημείου και αν μπορεί να βάλει αυτό το μνημείο να υποστηρίξει τον «αχταρμά» τής Νέας Τάξης …Να μην προλάβουν και το «μολύνουν» κάποιοι με εθνικές «υπερηφάνειες» και άλλα «ταπεινά» …και ως εκ τούτου ανεπιθύμητα στους διεθνιστές τοκογλύφους. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως στην περίπτωση αυτού του «τάφου» συμβαίνουν ύποπτα πράγματα και γι’ αυτόν τον λόγο βλέπουμε διαρκώς ύποπτες συμπεριφορές …Ύποπτες συμπεριφορές ακόμα και από «επιστήμονες», των οποίων ο λόγος θα έπρεπε φυσιολογικά να είναι καθαρά επιστημονικός και άρα απόλυτα αντικειμενικός, εφόσον θα πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στα στοιχεία και βέβαια στην απλή λογική.

Κάτι τέτοιο δεν βλέπουμε να συμβαίνει. Φτάσαμε στο σημείο να μπορούμε να «μαντέψουμε» την «επιστημονική» εξήγηση και ερμηνεία τού κάθε αρχαιολόγου, μαθαίνοντας απλά και μόνον την ιδεολογική του προέλευση. Ακούγοντας λοιπόν καθημερινά τα παράξενα και τα περίεργα, η απορία μας είναι το γιατί υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να εξευτελιστούν επιστημονικά, προκειμένου να δημιουργήσουν πολιτικά κέρδη, τα οποία φαινομενικά δεν τους αφορούν. Δεν λέμε κάτι το περίεργο, όταν μιλάμε για εξευτελισμό. Όταν η επιστήμη εμπλέκεται με την πολιτική, αυτή είναι που βγαίνει χαμένη και άρα χαμένος είναι και ο επιστήμονας εκείνος, ο οποίος δεν σέβεται τα όριά της και τα παραβιάζει. Όταν σε ένα καθαρά ιστορικό —και άρα επιστημονικό— θέμα κάποιοι επιστήμονες αγνοούν τα στοιχεία και πολιτικολογούν με βάση την ιδεολογία τους, υπάρχει πρόβλημα.

Όταν εμφανίζεσαι στα ΜΜΕ με την ιδιότητα του επιστήμονα και δεν περιορίζεσαι στα υπάρχοντα στοιχεία, αλλά πολιτικολογείς ως άνθρωπος που πιστεύει στον διεθνισμό, τον αγνωστικισμό ή τον μαρξισμό, υπάρχει πρόβλημα. Δεν είναι δηλαδή δυνατόν κάθε φορά που προκύπτει κάτι, το οποίο είτε δικαιώνει είτε ανυψώνει τον ελληνισμό, να εμφανίζονται συγκεκριμένοι άνθρωποι από συγκεκριμένους χώρους και με «ψευδοεπιστημονικά» επιχειρήματα να προσπαθούν να μειώσουν ή να ακυρώσουν το όποιο αποτέλεσμα προκύπτει. Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που προκύπτει ένα ιστορικής φύσης θέμα, η «επιστήμη» —κατά «σύμπτωση»— να βρίσκεται πάντα από την πλευρά που μειώνει τον ελληνισμό και εξυπηρετεί την ιδεολογία τους.

Δεν μπορεί, δηλαδή, να είναι σύμπτωση που την ρωμαϊκή «δημιουργικότητα» στην Αμφίπολη την «ανακάλυψε» το ίδιο κύκλωμα, το οποίο πιστεύει στον σμυρναίικο «συνωστισμό» …Το ίδιο κύκλωμα, το οποίο θεωρεί το έντονο ενδιαφέρον των Ελλήνων για τις ανασκαφές «τούρκικο σήριαλ» …Το ίδιο κύκλωμα, το οποίο θεωρεί τις «Καρυάτιδες» κακόγουστες απομιμήσεις των αθηναϊκών, πληρωμένες από κάποιον «φαντασμένο» και νεόπλουτο Μακεδόνα. Όλα αυτά δεν είναι φυσιολογικά. Δεν είναι δυνατόν να μπορεί κάποιος να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι πάντα θα προκύψει η αρνητική —σε ανθελληνικό βαθμό— «επιστημονική» γνωμάτευση από τους «επιστήμονες» εκείνους, οι οποίοι ανήκουν σε συγκεκριμένους πολιτικοϊδεολογικούς «πυρήνες»…

Εκτός κι αν είναι διαφορετική η αρχαιολογία εκείνη πουμαθαίνουν οι κοινοί επιστήμονες από αυτήν που μαθαίνουν οι φανατικοί νεοταξίτες διεθνιστές. Δεν είναι δυνατόν, όταν ακούς μια «επιστημονική» γνωμάτευση, να μπορείς περίπου να «μαντέψεις» —ανάλογα με το πολιτικό «μήνυμά» που προκύπτει εξαιτίας της— από ποιον «χώρο» είναι βολεμένος στην κρατική του θέση ο «επιστήμονας» που την εκφέρει. Επειδή είναι σπάνιες —έως αδύνατες— τέτοιες «συμπτώσεις», θεωρούμε ότι δεν είναι τέτοιες. Μόνον η έννοια του συμφέροντος μπορεί να δικαιολογήσει τέτοιες συμπεριφορές. Μόνον η έννοια των κομματικών σκοπιμοτήτων και των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων μπορεί να «καπελώσει» την επιστημονική αλήθεια.

Μόνον για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα —τα οποία εκ πρώτης όψεως δεν είναι ορατά— θα μπορούσαν κάποιοι «επιστήμονες» να λειτουργήσουν εις βάρος τής επιστημοσύνης τους και άρα και εις βάρος των εαυτών τους. Μόνον για προσωπικά συμφέροντα και βολέματα θα δέχονταν όλοι αυτοί οι «επιστήμονες» να γίνονται «λεία» ακόμα και για τους πονηρούς των καφενείων. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία λογική στον συνεχή αυτοεξευτελισμό των αρχαιολόγων, εξαιτίας των «επιστημονικών» εκτιμήσεών τους, οι οποίες δεν αντέχουν ούτε σε κριτική καφενείου. Αυτοεξευτελίζονται οι επιστήμονες, όταν, πάνω στην αγωνία τους να υπερασπιστούν την ιδεολογία τους ή τα αφεντικά τους, ξεφεύγουν από τα όρια τής επιστήμης τους και λένε ηλιθιότητες, οι οποίες γίνονται αντιληπτές και από τους πλέον άσχετους.

Αυτό είδαμε για άλλη μία φορά με την περίπτωση της Αμφίπολης. Δεν υπάρχει ούτε μία φάση του όλου θέματος, όπου να μην προσπάθησαν κάποιοι αρχαιολόγοι να προκαλέσουν σύγχυση, παραβλέποντας όχι απλά την επιστημονική γνώση και λειτουργία, αλλά και την ίδια τη λογική. Ξεκίνησαν κατ’ αρχήν με τη χρονολόγηση του «τάφου» πριν καν οι ανασκαφείς περάσουν «κάτω» από τις «Καρυάτιδες» και άρα πριν ολοκληρωθεί μια στοιχειώδης πρώτη συλλογή στοιχείων. Οι «κύκλοι», στους οποίους αναφερόμαστε, προσπάθησαν από την αρχή τής ανασκαφής να προκαλέσουν σύγχυση και να δημιουργήσουν «αμφιβολίες» πάνω στην «καταγωγή» τού έργου, με στόχο να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να υποβαθμίσουν την αξία του.

Χωρίς να έχουν κανένα στοιχείο της ανασκαφής —και άρα επιστημονικό δεδομένο— και χωρίς να σέβονται ούτε καν την κοινή λογική, απέδωσαν ένα έργο αυτής της ποιότητας και αξίας στους Ρωμαίους. Οι ίδιοι οι ανασκαφείς δεν είχαν αποκαλύψει καλά-καλά τις «Καρυάτιδες» και οι γνωστοί «κύκλοι» «έβλεπαν» ρωμαϊκό πολυάνδριο στην Αμφίπολη. Χωρίς να έχουν την παραμικρή ενημέρωση για την ανασκαφή, έκαναν το πιο δύσκολο μέρος τής αρχαιολογικής έρευνας …Έκαναν επιστημονική «χρονολόγηση» …Αναγκαστικά επιστημονική, εφόσον κάποιοι μιλούσαν δημοσίως ως καθηγητές Πανεπιστημίων και όχι ως ανώνυμες νοικοκυρές με άποψη.

Δεν μιλούσαν όμως μόνον χωρίς στοιχεία …Μιλούσαν και χωρίς λογική. Με ποια λογική και εξαιτίας ποιου λόγου οι Ρωμαίοι θα κατασκεύαζαν ένα τόσο πολυδάπανο και απαιτητικό έργο στη μέση τού «πουθενά» γι’ αυτούς; Σε μια εποχή, μάλιστα, που είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Ρώμη ήταν «παραγκούπολη» και λεηλατούσε τις φημισμένες ελληνικές πόλεις, για να αποκτήσει «λάμψη». Γνωρίζουν αυτοί, οι οποίοι υποστηρίζουν την ρωμαϊκή «εκδοχή», σε τι κατάσταση βρισκόταν η Ρώμη στην εποχή στην οποία περίπου αναφέρονται; Γιατί η Ρώμη να δημιουργήσει ένα τέτοιο μνημείο και μάλιστα «κρυφό», εφόσον από την ανασκαφή προκύπτει ότι το μνημείο ήταν ήδη από τα χρόνια της αρχαιότητας θαμμένο; Υπάρχει κάπου αλλού στον κόσμο ένα αντίστοιχο ρωμαϊκό μνημείο με μια στοιχειώδη ομοιότητα, ώστε να δικαιολογείται η επίκλησή του ως παράδειγμα;

Εδώ, δηλαδή, δεν μιλάμε για επιστημονικού τύπου «διαφωνία» …Δεν μιλάμε για το δικαίωμα του κάθε επιστήμονα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του …Εδώ μιλάμε για «κοτσάνα», η οποία απειλεί τη λογική και η οποία μπορεί να κριθεί στα καφενεία. Από πού προέκυψε αυτή η άποψη; Εφόσον δεν υπάρχουν ανάλογα ρωμαϊκά μνημεία, από πού ορμώμενοι όλοι αυτοί κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό; Έχουν κάποιο κληρονομικό «χάρισμα»; Αν η Ρώμη έφτιαχνε τέτοια μνημεία για κάθε μάχη που έχανε στρατιώτες, θα έπρεπε ολόκληρη η Ευρώπη να είναι γεμάτη από μαρμάρινα μνημεία …Τα μάρμαρα όλου του κόσμου δεν θα της έφταναν, για να «τιμήσει» τους νεκρούς της με έναν ανάλογο τρόπο. Μήπως και το ναυάγιο των Αντικυθήρων με τα ελληνικά έργα τέχνης προοριζόταν για κάποια «Αμφίπολη» από τις πολλές που οι Ρωμαίοι έδωσαν μάχες;

Όμως, τη «δουλειά» τους οι «αρχαιολόγοι» την έκαναν. Παριστάνοντας τους επιστήμονες, πέρασαν το πολιτικό τους μήνυμα. Απογοήτευσαν πολλούς Έλληνες και τους έκαναν να αισθάνονται άσχημα για τον αρχικό τους ενθουσιασμό. Παριστάνοντας τους μορφωμένους κοσμοπολίτες, έκαναν κάποιους να αισθάνονται σαν «επαρχιώτες» του εθνικισμού. Με τον τρόπο αυτόν σαμποτάρισαν όσο μπορούσαν την θεμιτή προσπάθεια κάποιων να υψώσουν το εθνικό φρόνιμα, σε μια εποχή που το ηθικό του ελληνικού λαού βρίσκεται στα «Τάρταρα». Ως γνήσια νεοταξίτικα «όργανα» προσπάθησαν να «φρενάρουν» την εθνική περηφάνια πριν αυτή αναπτυχθεί επικίνδυνα. Προστάτευσαν κι αυτοί τον «κοσμοπολιτισμό» τού μνημείου, όπως και η Μενδώνη …Πρώτοι απ’ όλους «κατήγγειλαν» εγκαίρως τον κίνδυνο της πολιτικής «εκμετάλλευσης» της ανασκαφής …Κατήγγειλαν προκαταβολικά τους «Ελληναράδες» πριν αρχίσουν τους «μπανάλ» εθνικούς πανηγυρισμούς.

Λες κι αυτό το «μήνυμα» είναι η αρμοδιότητα των αρχαιολόγων. Στα «αρχαιολογικά» αποδείχθηκαν άχρηστοι σκράπες, αλλά στα πολιτικά στόχευσαν «διάνα». Πριν «φουσκώσει» το στήθος κάποιων Ελλήνων με εθνική περηφάνια, έσπευσαν να το «ξεφουσκώσουν». Το «επιστημονικό» πόρισμα το είχαν έτοιμο και ήταν απογοητευτικό για τους Έλληνες: Οι πλούσιοι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τους φτωχούς Έλληνες σαν εργατοτεχνίτες, για να φτιάξουν αυτό το καθαρά ρωμαϊκής σκοπιμότητας έργο. Σαν να μας έδωσαν οι Γερμανοί «φασόν» να φτιάξουμε κανένα μικρό μοντέλο τής Φολκσβάγκεν …Έτσι απλά …Χωρίς κανένα στοιχείο στη διάθεσή τους.

Αφού τελείωσαν με τα «ιστορικά», έπιασαν και τα «τεχνικά». Χωρίς καθόλου ντροπή ανέλαβαν να «εξηγήσουν» και τις τεχνικές λεπτομέρειες του αρχαιολογικού ευρήματος …Και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι των ίδιων «κύκλων» …και πάλι χωρίς κανένα στοιχείο. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον βλακώδες, εφόσον έφτασαν να ισχυρίζονται φαιδρότητες ερασιτεχνών «Ιντιάνα Τζόουνς» …Φαιδρότητες, οι οποίες «εξηγούσαν» τα πάντα με έναν εξόφθαλμα αυθαίρετο τρόπο. Μιλάμε για «μάντεις». Μέχρι και το πόσες φορές συλήθηκε ο τάφος μπορούσαν να υποστηρίξουν, βλέποντας προφανώς «οράματα».

Σε αυτήν τους την εκτίμηση λίγο τους «χαλούσε» η επιχωμάτωση του μνημείου, αλλά και αυτό το φαινόμενο το εξήγησαν με συνοπτικές διαδικασίες: Αυτή προήλθε είτε από τις μικρές ρωγμές της οροφής —η οποία εξακολουθεί να στέκεται στη θέση της— είτε από ανεξέλεγκτο μπάζωμα εξαιτίας πλημυρών μέσα από τοίχους —οι οποίοι επίσης εξακολουθούν να στέκονται στις θέσεις τους—. Από κάπου δηλαδή «έμπαζε» ο τάφος και γέμισε χώμα, σύμφωνα με τα «αστροπελέκια» της αρχαιολογίας. Με αναλύσεις επιπέδου καφενείου μάς εξήγησαν πως το χώμα ενίοτε μπορεί να αποκτήσει ιδιότητες υγρού και από μια μικρή «διαρροή» να «πλημμυρίσει» και στη συνέχεια να «πληρώσει» ομοιόμορφα ολόκληρο τον χώρο. Για να υποστηρίξουν αυτά που τους βόλευαν, δεν παραβίαζαν μόνον τους νόμους της αρχαιολογίας, αλλά καί της υδραυλικής καί της στατικής.

Αφού τα νεοταξίτικα λαμόγια «έλυσαν» τόσο το θέμα της χρονολόγησης όσο και το μυστήριο της επιχωμάτωσης, στη συνέχεια ασχολήθηκαν με την ταυτότητα του «ενοίκου», όπως βλακωδώς χαρακτηρίζουν το πρόσωπο, το οποίο έχει ταφεί στον υποτιθέμενο τάφο. Στο μνημονιακό Mega υποστήριξαν ακόμα και την περίπτωση να πρόκειται για τον τάφο τού Ηφαιστίωνα. Αυτό είναι τόσο λάθος, που αρκεί να πούμε ένα παράδειγμα, το οποίο θα έκανε τους Κρητικούς να γελάνε στα καφενεία. Ο Ηφαιστίωνας έχει τόσες πιθανότητες να είναι θαμμένος στην Αμφίπολη όσες πιθανότητες θα είχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος να είναι θαμμένος στην Καλαμάτα.

Έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι χρήσιμος ως θεμέλιος «λίθος» για ένα σύστημα —ώστε να τον θάψει σε κάποιο δημόσιο «Πάνθεο» ή «Μαυσωλείο»—, όταν πεθαίνει, είτε τον θάβεις εκεί όπου πέθανε είτε τον θάβεις εκεί όπου τον αναγνωρίζουν ως δικό τους άνθρωπο. Θα έφερνε κάποιος το λείψανο του Βενιζέλου από το Παρίσι όπου πέθανε, για να το θάψει με τιμές στην Καλαμάτα; Γιατί λοιπόν να πάνε τον Ηφαιστίωνα από τη Βαβυλώνα ή τα Εκβάτανα στην Αμφίπολη; Ο Ηφαιστίωνας, εκτός από φίλος του Αλεξάνδρου, δεν ήταν τίποτε για κανέναν άλλο και πολύ περισσότερο δεν ήταν τίποτε για την αυτοκρατορία. Γιατί να μην τον θάψουν εκεί όπου επέβαλε η λογική για τους κοινούς ανθρώπους;

Αυτήν την απλή λογική δεν την είχαν οι «επιστήμονες» και υποστήριξαν για λίγες ημέρες την εκδοχή του Ηφαιστίωνα. Βλέποντας ότι ο διάσημος Ηφαιστίωνας δεν «τραβάει», δεν είχαν λόγους να υποστηρίζουν —όπως έκαναν αρχικά— και κάποιους άλλους σχετικά άσημους στρατηγούς. Σιγά-σιγά δηλαδή παράτησαν το «τροπάριο» των στρατηγών που πλούτισαν στην ανατολή και φέρονταν σαν νεόπλουτοι. Ξεκίνησαν από τον Νέαρχο και «ξέθαψαν» μέχρι και τον ξεχασμένο απ’ όλους Λαομέδοντα. Αυτοί οι στρατηγοί είχαν προφανώς φερθεί ως θρασείς νεόπλουτοι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι ο βασιλιάς Φίλιππος ο Αριδαίος «καταχωνιάστηκε» σε μια «γούρνα» στις Αιγές και ένας νεόπλουτος στρατηγός «ξήλωσε» ένα βουνό μάρμαρο, για να πάει «μεγαλοπρεπώς» και μάλιστα με συνοδεία θεού-ορντινάντσα στον άλλο κόσμο.

Επειδή αυτό είναι προφανές ότι δεν «τραβάει», άρχισαν αναγκαστικά να περιορίζονται στο περιβάλλον του Αλεξάνδρου. Σήμερα αναφέρονται διαρκώς στα ονόματα της Ολυμπιάδας και της Ρωξάνης. Αναφέρονται σε μια Ολυμπιάδα με πολύ «φθαρμένο» όνομα —λόγω των υποψιών για συμμετοχή της στη δολοφονία όχι μόνον του άνδρα της, αλλά και του Φιλίππου του Αριδαίου— και σε μια Ρωξάνη, η οποία ήταν μια βαρβαροπούλα, την οποία μπορεί ο Αλέξανδρος απλά να την είδε μερικές φορές όλο κι όλο στη ζωή του. Αγνοούν επιδεικτικά τον Αλέξανδρο τον 4ο. Κανένας και πουθενά δεν αναφέρεται στον γιο τού μεγάλου Αλεξάνδρου. Αγνοούν επιδεικτικά τον φυσικό γιο και νόμιμο κληρονόμο τής αυτοκρατορίας τού πατέρα του.

Αγνοούν δηλαδή τον άνθρωπο εκείνο, που, στις —λίγες ομολογουμένως— ημέρες που έζησε σε αυτόν τον κόσμο, ήταν το απόλυτα ιερό πρόσωπο της αυτοκρατορίας …Ο ζωντανός υιός αυτού που «αποθεώθηκε» …Ο υιός αυτού, τον οποίο προσκύνησε ως Θεό το σύνολο του τότε γνωστού κόσμου …Η απευθείας σύνδεση του ανθρώπινου κόσμου με το Θείο, εφόσον αυτός ήταν ο φυσικός γιος του θεανθρώπου …Αυτός ήταν ο φορέας τού θεϊκού DNA. Αυτό ήταν το απόλυτα λογικό, εφόσον ο πατέρας του λατρεύτηκε ως Θεάνθρωπος στην εποχή του. Με το «χρίσμα» του πατέρα του κυβερνούσαν οι αυτοκράτορες. Ακόμα και οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες θεωρούσαν τον εαυτό τους «συνέχειά» του και γι’ αυτόν τον λόγο απαιτούσαν από τους λαούς τη λατρεία τους σαν να ήταν οι ίδιοι ζωντανοί θεοί. Ο Αλέξανδρος ο 4ος ήταν ο απόλυτα φυσικός θεός-διάδοχος που οι κοινοί αυτοκράτορες θα επιθυμούσαν να γίνουν, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσαν …Ο φυσικός διάδοχος αυτού του ζωντανού θεού.

Το «μεγαλειώδες» του μνημείου δεν το συνδέουν με το μεγαλειώδες της ιδιότητας του γιου του Αλεξάνδρου και το αποδίδουν όπου βολεύει την κάθε στιγμή. Δεν μπορούν να σκεφτούν τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα εκείνα, τα οποία αναπτύσσονταν γύρω από αυτό το παιδί. Δεν σκέφτονται ότι, αν οι διάδοχοι στρατηγοί ήθελαν να έχουν ελπίδες επιβίωσης ως βασιλείς πάνω σε ξένους λαούς και έθνη, θα έπρεπε να χτίσουν ένα υπέρλαμπρο μνημείο στο «αίμα» που τους έκανε γνωστούς και στη συνέχεια ανεκτούς στους λαούς. Όσο τους έθιγε στα σχέδιά τους αυτό το παιδί ζωντανό, άλλο τόσο τους βόλευε νεκρό.

Αν σκεφτεί κάποιος αυτήν την διπλή ανάγκη των στρατηγών, εύκολα καταλαβαίνει τόσο το ποιος το σκότωσε όσο και το ποιος δαπάνησε άπειρο χρήμα για τη «μνήμη» του …Καταλαβαίνει δηλαδή ποιος θα μπορούσε να είναι θαμμένος μέσα στο μνημείο τής Αμφίπολης. Οι ίδιοι οι δολοφόνοι ήταν εκείνοι, οι οποίοι έσπευσαν πρώτοι να προσκυνήσουν και να «κλάψουν» το διάσημο θύμα τους. Οι ίδιοι οι στρατηγοί, οι οποίοι ήθελαν νεκρούς τους συγγενείς του Αλεξάνδρου, ήταν οι ίδιοι που θα κέρδιζαν αν τους έβαζαν σε μια πολυτελή «προθήκη»-Μαυσωλείο. Όσο απειλητικοί ήταν όλοι αυτοί οι συγγενείς τού Αλεξάνδρου ζωντανοί, άλλο τόσο χρήσιμοι ήταν νεκροί. Νεκροί εξυπηρετούσαν απόλυτα τους στρατηγούς, εφόσον μπορούσαν να γίνουν το βασικό «θεμέλιο» των βασιλειών τους …»Θεμέλιο» από «μπετό», και μάλιστα «οπλισμένο».

Ως εκ τούτου ο ιερός γιος του αυτοκράτορα ήταν πολύ πολύτιμος για την εξουσία και τους σφετεριστές της, για να αποφασίσουν να τον παραχώσουν σε έναν ανώνυμο τάφο στις Αιγές. Νεκρός —και άρα ακίνδυνος— ο Αλέξανδρος ο 4ος ήταν πολύ χρήσιμος και πολύ «λαμπερός» και σίγουρα άξιζε ένα «μαυσωλείο», όπως αυτό της Αμφίπολης. Όμως, αυτά, τα οποία λέει η λογική, αφήνουν αδιάφορους τους Έλληνες τηλεαρχαιολόγους. Φοβούνται, όπως ο διάολος το λιβάνι, ακόμα και να πιάσουν στο στόμα τους τον Αλέξανδρο τον 4ο. Τον φοβούνται, γιατί προφανώς αυτός τρομάζει τα αφεντικά τους …Ειδικά στις δύσκολες ώρες που τώρα περνάει το σύστημα.

Ένα ψηφιδωτό που «ουρλιάζει».

Αφού λοιπόν «έλυσαν» όλα αυτά τα μυστήρια, τώρα ασχολούνται με το ψηφιδωτό, το οποίο βρέθηκε στην είσοδο του τρίτου θαλάμου. Και πάλι ό,τι κάνουν το κάνουν λάθος. Λάθος και πάλι εσκεμμένο, εφόσον αποκλείεται να είναι τόσο βλάκες όσο δείχνουν οι «επιστημονικές» γνωματεύσεις τους.

Ασχολούνται και πάλι με το λάθος αντικείμενο. Βρέθηκε «χέρι» στον τάφο να τους δείξει το «φεγγάρι» και αυτοί κοιτάνε το «δάχτυλο». Η πρώτη αποκαλυπτική «είδηση» σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι το «θέμα» τού ψηφιδωτού. Η πρώτη «είδηση» σε αυτήν την περίπτωση είναι η ύπαρξη του ίδιου του ψηφιδωτού. Και μόνον η ύπαρξη του ψηφιδωτού αρκεί, για να αποδείξει ότι ο τύμβος του Καστά δεν ήταν απλός τάφος…

…Μπορεί για κάποιο ιερό πρόσωπο ή πρόσωπα να ήταν ο χώρος της ταφής τους, αλλά συνολικά δεν είχε τη λειτουργία ενός τάφου. Όπως δεν είναι τάφος για παράδειγμα ο ναός του Ουέστμινστερ, επειδή στο εσωτερικό του έχουν ταφεί «ιερά» πρόσωπα της αγγλικής ιστορίας, έτσι δεν είναι τάφος και το εύρημα της Αμφίπολης. Υπάρχει κάποιος άνθρωπος, που, όταν βλέπει το Ουέστμινστερ, να ισχυρίζεται πως είναι τάφος; Γιατί να βλέπει τάφο στην Αμφίπολη; Η ύπαρξη του ψηφιδωτού στο «τάφο» τής Αμφίπολης αυτό το πράγμα αποδεικνύει. Αποκαλύπτει την πολλαπλότητα της χρήσης τού μνημείου και αυτή η πολλαπλότητα με τη σειρά της αποδεικνύει την πραγματική του ιδιότητα.

…»Υπόγειος» Ναός είναι αυτός που ανασκάπτεται στην Αμφίπολη και όχι τάφος …Αυτό «φωνάζει» το ψηφιδωτό. Δεν χρειάζεται κάποιος να δει το θέμα του ψηφιδωτού για να το καταλάβει. Ψηφιδωτά δάπεδα οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν στα παλάτια, στους ναούς,

στα δημόσια κτήρια, στις δημόσιες αγορές ή στα δημόσια λουτρά. Για να έχει αυτό το μνημείο ψηφιδωτό δάπεδο, σημαίνει πως δεν είναι ένα ταφικό μνημείο. Αυτό μας «λέει» το ψηφιδωτό και μόνον με την ύπαρξή του. Αυτό θα μας «έλεγε» ακόμα κι αν είχε κάποιο «θέμα» φυτικής ή γεωμετρικής εικονογραφίας. Μαρμάρινο δάπεδο μπορεί να έχει ένας τάφος …Ψηφιδωτό, όμως, όχι. Αυτό, δηλαδή, το οποίο βλέπουμε στην Αμφίπολη, είναι ένα δημόσιο κτίριο …Ανοικτό και επισκέψιμο σε κάποιο έστω και ιδιαίτερα ολιγάριθμο κοινό «εκλεκτών».

Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα; …Από τη λογική, και ως εκ τούτου δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση. Το μωσαϊκό έχει πάνω απ’ όλα χρηστική αξία. Γι’ αυτόν τον λόγο το πληρώνεις πανάκριβα σε σχέση με την αντίστοιχη ζωγραφική παράσταση. Πληρώνεις ένα καλλιτέχνημα, το οποίο θα πρέπει εκτός από την καλλιτεχνική του αξία να έχει και μηχανικές αντοχές χρηστικού αντικειμένου. Πληρώνεις πανάκριβα έναν καλλιτέχνη να βάλει την τέχνη του με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς, προκειμένου το έργο του να μπορεί να αντέχει στη βαριά χρήση που προβλέπεται για το δάπεδο ενός κτηρίου, το οποίο καταπονείται από τη χρήση.

Αν αυτό, το οποίο βλέπουμε στην Αμφίπολη,

είναι τάφος, γιατί να πληρώσει κάποιος το κόστος της χρήσης, όταν δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη; Γιατί να «πληρώσει» σε χρήμα και χρόνο για κάτι, το οποίο είναι απολύτως περιττό; Τέτοια ανάγκη δεν έχει ένας τάφος. Δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη για έναν τάφο, του οποίου η «επαφή» με το κοινό θα περιοριστεί στις λίγες ώρες των νεκρώσιμων τελετών. Τιμάς εξίσου τον νεκρό, πληρώνοντας τον ίδιο πανάκριβο καλλιτέχνη, για να δημιουργήσει το καλλιτέχνημά του ζωγραφίζοντάς το …Ζωγραφίζοντάς στους τοίχους τού τάφου ή ακόμα και στο δάπεδό του, εφόσον, στις λίγες ώρες που ο τάφος θα παραμείνει σε δημόσια θέα, δεν προλαβαίνει το καλλιτέχνημα να καταστραφεί.

Απλή λογική είναι αυτή …Δεν είναι θέμα οικονομίας …Είναι θέμα ορθολογικής σκέψης, η οποία από μόνη της απεχθάνεται και αντιστέκεται σε κάθε περίπτωση περιττής και ανώφελης σπατάλης. Όταν στολίζεις έναν νεκρό μέσα στο φέρετρο —όσο κι αν τον αγαπάς— αρκείσαι να βρεις και να του φορέσεις τα πιο όμορφα παπούτσια. Δεν ψάχνεις επιπλέον να βρεις και τα πιο γερά παπούτσια …γιατί απλούστατα είναι απολύτως βέβαιον ότι δεν θα τα χρησιμοποιήσει. Σε καλύπτει το να είναι απλά τα πιο όμορφα. Δεν θέλεις ούτε διπλές ραφές ούτε ειδικές σόλες.

Σε όλα τα πράγματα αυτή είναι η λογική και αυτή είναι απαραβίαστη …Είτε μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα είτε μιλάμε για τα ιερά και όσια. Εφόσον δεν έχεις σκοπό να τοποθετήσεις μια αγιογραφία πάνω σε πύραυλο, αρκείσαι να την εκτελέσεις στο ταπεινό ξύλο και δεν πληρώνεις τιτάνιο. Είσαι λιγότερο πιστός ή δωρητής όταν

προσφέρεις μια εικόνα πάνω σε ταπεινό και εύθραυστο ξύλο και όχι πάνω σε ένα πιο «εξωτικό» υλικό, το οποίο αντέχει όλες τις πιθανές και απίθανες καταπονήσεις; Τίποτε που να έχει σχέση με τη λογική δεν απασχολεί τους Έλληνες αρχαιολόγους …Όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι τους μακεδονικούς τάφους τούς σκέπαζαν με χώμα και στην ουσία τούς έθαβαν αμέσως μετά την τελετή ταφής του νεκρού και ως εκ τούτου δεν είχε νόημα να κάνουν περιττά πράγματα.

Γιατί να βάλουν, για παράδειγμα, σύστημα τροχών στην μαρμάρινη πόρτα τού υποτιθέμενου νεκρικού θαλάμου, αν δεν επρόκειτο να την ανοίξουν ποτέ ξανά μετά την ταφή τού νεκρού; Όπως δεν «τρώνε» τα παπούτσια τους οι νεκροί από το πολύ περπάτημα, έτσι δεν «τρώνε» μεντεσέδες νεκρικών δωματίων οι ζωντανοί, μπαινοβγαίνοντας στους τάφους. Δεν τους φαίνεται παράξενο που ο τάφος έχει μηχανισμό —και μάλιστα πολυχρησιμοποιημένο—, ο οποίος προστατεύει τα μαρμάρινα θυρόφυλλα από τη συχνή χρήση; Αυτές τις απλές σκέψεις οι «επιφανείς» Έλληνες αρχαιολόγοι δεν τις έκαναν …Δεν τις έκαναν, παρ’ όλο που υπήρχε το «προηγούμενο» με τους μακεδονικούς τάφους, οι οποίοι είχαν πάνω τους μόνον ζωγραφιές και σχεδόν «πακτωμένες» πόρτες.

Το χειρότερο είναι πως όχι μόνον δεν έκαναν αυτού του είδους τις σκέψεις, αλλά πέρασαν στο ακριβώς αντίθετο «άκρο». Το ψηφιδωτό όχι μόνον δεν τους έκανε να υποψιαστούν την εκδοχή το ανασκαφικό εύρημα να είναι ένας ναός, αλλά αντίθετα τους «θεμελίωσε» ακόμα πιο πολύ την άποψη ότι πρόκειται για τάφο. Και πάλι τα ίδια πρόσωπα στα ίδια βολικά «λάθη» στα ίδια διαπλεκόμενα ΜΜΕ. Το καλλιτεχνικό «θέμα» τού ψηφιδωτού της Αμφίπολης μας είπαν πως είναι ίδιο ακριβώς με το θέμα σε έναν άλλο μακεδονικό τάφο και «άρα» είναι τάφος κι αυτός. Μιλάμε για «λογική», που θέλει τον αστυνόμο «μπουζούκι», γιατί είναι κι αυτός …»όργανο», όπως και το …μπουζούκι. Αν δείτε στο δρόμο φορτηγάκι με μια «Καρυάτιδα» ζωγραφισμένη στις λαμαρίνες του, τότε δεν είναι φορτηγάκι, αλλά είναι ένα ακόμα «Ερέχθειο» …Κινητό μεν, αλλά «Ερέχθειο».

Όμως, το ακόμα χειρότερο και από τη βλακεία είναι η ύβρις. Δεν είναι δυνατόν να παριστάνουν κάποιοι τους αρχαιολόγους και να μην σέβονται την αρχαία ελληνική λογική και νοοτροπία. Δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται κάτι, το οποίο για τους αρχαίους μπορεί να ήταν ύβρις ή βλασφημία. Οι Έλληνες πάνω απ’ όλα ήταν ευσεβείς. Ήταν ταπεινοί μπροστά στον Θεό και δεν ήθελαν να προκαλούν. Είναι δυνατόν να βρέθηκε Έλληνας «αρχαιολόγος», που, βλέποντας τον Ερμή «πεζό» να οδηγεί ένα άρμα, να ισχυρίζεται πως ο περήφανος αρματηλάτης είναι ο νεκρός θνητός; Να έβαλε δηλαδή ο Έλληνας —και άρα ευσεβής— καλλιτέχνης τον Τρισμέγιστο Ερμή «κάτω» από έναν κοινό θνητό, όποιος κι αν ήταν αυτός; …Δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση για τους αρχαίους Έλληνες. Είναι σαν να βάλει ένας χριστιανός στο μνήμα του τον Χριστό να παριστάνει το γκαρσόνι και να τον σερβίρει με την πετσέτα στο χέρι.

Ποιος είναι ο ρόλος τού ψηφιδωτού δαπέδου;

Αυτός ο Ναός, όπως και όλοι οι ναοί των χθόνιων θεών, σχετίζεται με τα διονυσιακά και τα ορφικά μυστήρια …Σχετίζεται με το μυστήριο της γέννησης του Διονύσου …Με το μυστήριο της γέννησης του Θεανθρώπου, που θα σώσει την ανθρωπότητα και θα οδηγήσει τον άνθρωπο στη θέωσή του. Επειδή σε αυτούς τους ναούς τα πάντα είναι συμβολικά, ώστε να τα καταλαβαίνουν μόνον οι μυημένοι, τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ένα ψηφιδωτό, μάλιστα, στο τέλος ενός λαμπρού διαδρόμου και μπροστά από μία «Πύλη», έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο —πέραν του διακοσμητικού— και επιπλέον είναι αδύνατον να μην μεταφέρει ένα «μήνυμα».

Αυτό, το οποίο λέμε, δηλαδή, είναι το εξής:

Σε αυτούς τους ναούς, όπου περιφέρονταν οι μυημένοι των ελληνικών μυστηρίων, τα ψηφιδωτά των δαπέδων διαχώριζαν τους χώρους μεταξύ τους …Διαχώριζαν τους μυημένους μεταξύ τους …Μπορούσες να το «πατήσεις» μόνον υπό προϋποθέσεις …Μόνον αν ήσουν μυημένος …Μόνον αν μπορούσες να «καταλάβεις» το «μήνυμά» του. Ο χώρος, δηλαδή, ο οποίος ξεκινάει αυτό το ψηφιδωτό, είναι η αρχή για την είσοδο σε έναν επόμενο χώρο, ο οποίος είναι αυστηρά μόνον για τους μυημένους. Για όλους τους υπόλοιπους το ψηφιδωτό έχει τη σημασία ενός οπτικού σήματος, το οποίο απαγορεύει τη διέλευση …Ένα «STOP».

Μέχρι το ψηφιδωτό δάπεδο μπορεί να έφτανε κάποιος μόνον με την ιδιότητα του Έλληνα, αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορούσε να συνεχίσει …Μόνον οι μυημένοι …Ιερείς, Μαινάδες, Βασιλείς και Στρατηγοί. Αυτό δεν πρέπει να φαίνεται παράξενο σε εμάς τους χριστιανούς. Όλοι όσοι φέρουν την ιδιότητα του χριστιανού μπαίνουν μέσα στους χριστιανικούς ναούς …Μπαίνει όμως κανένας στο Ιερό τού Ναού από την «Ωραία Πύλη»; Γιατί δεν μπαίνει, εφόσον δεν είναι ποτέ κλειδωμένη; Γιατί δεν μπαίνει, εφόσον δεν έχει ορατό κάποιο «απαγορευτικό»; …Δεν μπαίνει, γιατί γνωρίζει ότι απαγορεύεται η διέλευση από αυτήν για τους κοινούς πιστούς.

Τον ίδιο ρόλο έπαιζαν τα ψηφιδωτά στους αρχαίους ελληνικούς ναούς.

Οι κοινοί Έλληνες έμπαιναν ελεύθερα στους ναούς, στους οποίους δεν μπορούσαν να μπουν οι βάρβαροι. Μέσα όμως στους ναούς υπήρχε μια «Τάξη Πραγμάτων» απαραβίαστη. Ακόμα κι εκεί που Έλληνες και βάρβαροι μπορούσαν να συμμετέχουν σε κοινές εκδηλώσεις, τα πάντα ήταν διαχωρισμένα εξ’ αρχής.

Στην Αμφίπολη, για παράδειγμα, οι βάρβαροι μπορούσαν να περάσουν κάτω από τις Σφίγγες, αλλά επιτρεπόταν να φτάσουν μέχρι τις Κόρες. Οι κοινοί Έλληνες μπορούσαν να περάσουν από τις Κόρες, αλλά επιτρεπόταν να φτάσουν μέχρι το ψηφιδωτό δάπεδο. Δεν χρειάζονταν πόρτες κλειδωμένες, για να περιορίζουν τους πιστούς στα επίπεδα που τους αφορούσαν. Υπήρχαν «σήματα», τα οποία τους «ενημέρωναν» για την «κυκλοφορία» μέσα στους Ναούς. Τίποτε δεν ήταν τυχαίο στους ναούς ενός λαού, ο οποίος μελετούσε τα πάντα …Πόσο μάλλον σε θέματα, τα οποία αφορούσαν τα Μυστήρια.

 Από τη στιγμή λοιπόν που αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο των ψηφιδωτών δαπέδων στους ναούς αυτών των τύπων, το αμέσως επόμενο που πρέπει να δούμε είναι το κωδικοποιημένο «μήνυμα» που στέλνει σ’ αυτόν που το βλέπει. Τι μπορεί να σημαίνει ένα ψηφιδωτό με θέμα την «αρπαγή» τής Περσεφόνης από τον Θεό τού Κάτω Κόσμου; …Το πρώτο —και βασικότερο— που σημαίνει για τον αμύητο είναι κατ’ αρχήν να σταματήσει να προχωρά. Να σταματήσει αμέσως να προχωρά, γιατί κινδυνεύει και ο ίδιος. Να σταματήσει να προχωρά, γιατί δεν είναι έτοιμος να περάσει την Πύλη που ακολουθεί.

Η Πύλη, η οποία ακολουθεί του ψηφιδωτού, είναι συμβολικά η Πύλη τού Κάτω Κόσμου, στον οποίο θα μπει ο Θεός Πλούτωνας με την όμορφη Κόρη και τον πονηρό Ερμή. Αυτό είναι αρκετό για τον αμύητο. Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Το δύσκολο να ερμηνεύσεις είναι το τι είναι αυτός ο Κάτω Κόσμος. Το δύσκολο είναι να καταλάβεις αυτό, το οποίο βρίσκεται πίσω από τη μυστηριώδη Πύλη. Τι είναι αυτό, το οποίο μόνον ένας πολύ υψηλού βαθμού μύησης θα μπορούσε να γνωρίζει; Τι είναι αυτή η Πύλη, την οποία θα μπορούσαν να διαβούν μόνον άνθρωποι σαν τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο, τον Περικλή, τον Αλκιβιάδη ή την Ολυμπιάδα; Τι είναι αυτό, που, αν το αποκάλυπτες στους κοινούς θνητούς, κινδύνευες με θάνατο; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μια τέτοιου είδους πληροφορία διέρρευσε ο Αλκιβιάδης και τον έψαχναν οι Αθηναίοι να τον σκοτώσουν.

Το διαβάσαμε από το: Ποιος φοβάται την Αμφίπολη;http://thesecretrealtruth.blogspot.com/ 

http://ellinonea.blogspot.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s